Νίκος Αντωνίου-Ανάμεσα στις σελίδες

 

Στη σημερινή μας παρέα ο συγγραφέας κύριος Νίκος Αντωνίου θα μας παρουσιάσει το βιβλίο του με τον τίτλο Ανάμεσα στις σελίδες που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελκυστής.

Καλώς ορίσατε. Σας ευχαριστούμε πολύ.

 Μιλήστε μας για το συγγραφικό σας έργο.

 Το συγγραφικό μου έργο ξεκίνησε το “μακρινό” 2016 όταν και έγραψα το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο “Το Γράμμα” που κυκλοφόρησε το 2017 από τις Εκδόσεις Πνοή. Έπειτα, το 2021 ήρθε στο φως το δεύτερο μου μυθιστόρημα με τίτλο η “Φωτεινή Πλευρά Ενός Γκρι Ουρανού” που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελκυστής. Και φτάνουμε στο σήμερα, 2026, που μετράει ήδη έξι μήνες ζωής του τρίτο μου βιβλίο με τίτλο “Ανάμεσα Στις Σελίδες” που επίσης κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελκυστής. Πρόκειται για μία ιστορία για το πένθος, την αποδοχή και το θάρρος να ζήσεις ξανά.

Ποιο είναι το περιεχόμενο της ιστορίας που διαδραματίζεται στο βιβλίο σας;

 Η ιστορία διαδραματίζεται στα Ιωάννινα και έχει στο επίκεντρό της τον Μάρκο, έναν άνθρωπο που έχει εγκλωβιστεί στο πένθος και στην απώλεια. Μετά από ένα γεγονός που σημάδεψε τη ζωή του, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει για εκείνον. Έχει απομακρυνθεί από τους ανθρώπους, έχει χάσει την επαφή με τη ζωγραφική του και, ουσιαστικά, έχει ξεχάσει πώς είναι να ζεις πραγματικά και όχι απλώς να περνάς τις μέρες σου. Μέσα σε αυτή τη σιωπή, μια απρόσμενη φιλία με την ηλικιωμένη γειτόνισσά του γίνεται μια μικρή αλλά σημαντική πηγή φωτός. Και όταν ένα ξεχασμένο γράμμα από το παρελθόν έρχεται ξανά στα χέρια του, ο Μάρκος αναγκάζεται να κοιτάξει κατάματα όσα προσπαθούσε τόσο καιρό να αφήσει πίσω. Παράλληλα, ένα μισοτελειωμένο βιβλίο και η παρουσία μιας άγνωστης γυναίκας τον φέρνουν αντιμέτωπο με ένα ερώτημα: μπορεί άραγε ένας άνθρωπος να αγαπήσει, να ελπίσει και να ζήσει ξανά, χωρίς να αισθάνεται ότι προδίδει όσα έχασε; Είναι, ουσιαστικά, μια ιστορία για το πένθος, την αποδοχή και την ανθρώπινη ανάγκη να βρίσκουμε ξανά έναν λόγο να προχωράμε. Γιατί η αγάπη δεν τελειώνει απαραίτητα όταν χάνουμε κάποιον· πολλές φορές απλώς αλλάζει μορφή. Και ίσως το πιο δύσκολο, αλλά και πιο γενναίο, πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ζήσει ξανά.

 Ποια είναι τα μηνύματα που θέλετε να μεταδώσετε στον αναγνώστη μέσα από αυτό το βιβλίο;

 Με βεβαιότητα θα πω το It’s okay not to be okay. Healing takes time! Πρέπει να σεβόμαστε τον εαυτό μας και να αποδεχόμαστε όλες τις πτυχές του για να μπορέσουμε να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή μας. Και επίσης κάτι ακόμα. Το να προχωράμε δε σημαίνει πως αφήνουμε πίσω ή πως ατιμάζουμε εκείνους που αγαπήσαμε· αντίθετα, ίσως ο πιο όμορφος τρόπος να τους τιμήσουμε είναι να συνεχίσουμε να ζούμε, να αγαπάμε και να βρίσκουμε ξανά τη χαρά, γιατί αν μπορούσαν να μας δουν, αυτό θα ήταν που θα τους έκανε πραγματικά χαρούμενους.

 Ανάμεσα στις σελίδες τιτλοφορείται το βιβλίο σας. Ποιο ήταν το κίνητρο που σας ώθησε να δώσετε τον συγκεκριμένο τίτλο;

Όπως ανάμεσα στις σελίδες ενός βιβλίου κρύβεται όλη η μαγεία της πλοκής, έτσι και ανάμεσα στις σελίδες της ζωής μας, την καθημερινότητα μας δηλαδή, κρύβεται όλη μας η διαδρομή. Διαβάζοντας κανείς το βιβλίο μου θα καταλάβει ακόμα καλύτερα τον παραλληλισμό αυτόν και ίσως ταυτιστεί και με κάποιες από τις σελίδες της ζωής του Μάρκου.

 Σε ποια κατηγορία της λογοτεχνίας θα μπορούσε να ενταχθεί το βιβλίο;

 Θα έλεγα πως είναι περισσότερο ένα κοινωνικό μυθιστόρημα λόγω των ζητημάτων που θίγει και λιγότερο αισθηματικό μυθιστόρημα, παρότι πλοκή χωρίς λίγο έρωτα δε θα υπήρχε με την ίδια ζωντάνια.

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου ο αναγνώστης διαβάζει τη φράση Τι μένει ανάμεσα στις σελίδες της ζωής; Θέλετε να τη σχολιάσετε;

 Νομίζω πως καλύτερο θα ήταν την ερώτηση αυτή να την απαντήσει ο κάθε αναγνώστης του βιβλίου μου αφού το ολοκληρώσει. Εγώ θα πω πάντως με βεβαιότητα ότι μένουν τα… πάντα!

Ποια ήταν τα ερεθίσματα που στάθηκαν πηγή έμπνευσης για να γράψετε το συγκεκριμένο βιβλίο;

 Η βασική πηγή έμπνευσης για το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν η ανάγκη μου να μιλήσω για το πένθος και για τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος μαθαίνει να συνεχίζει τη ζωή του μετά από μια μεγάλη απώλεια. Με απασχολούσε ιδιαίτερα η σκέψη ότι πολλές φορές πιστεύουμε πως, αν προχωρήσουμε, αν ξαναγελάσουμε ή αν αγαπήσουμε ξανά, είναι σαν να αφήνουμε πίσω μας εκείνον που χάσαμε. Ήθελα να εξερευνήσω ακριβώς το αντίθετο: ότι το να συνεχίζεις να ζεις δεν σημαίνει ότι ξεχνάς, αλλά ότι τιμάς την αγάπη που υπήρξε. Με ενδιέφερε επίσης η ιδέα των ανθρώπων που, ενώ κουβαλούν μέσα τους τεράστια συναισθήματα, προς τα έξω μοιάζουν απλώς να συνεχίζουν την καθημερινότητά τους. Από εκεί γεννήθηκε και ο Μάρκος, ένας άνθρωπος που έχει σταματήσει ουσιαστικά να ζει, μέχρι που μικρές, απρόσμενες ανθρώπινες σχέσεις και γεγονότα αρχίζουν να του θυμίζουν ότι υπάρχει ακόμη ζωή μπροστά του. Και φυσικά, σημαντική πηγή έμπνευσης ήταν και τα ίδια τα Ιωάννινα. Ήθελα η πόλη να μην αποτελεί απλώς το σκηνικό της ιστορίας, αλλά να έχει τη δική της παρουσία μέσα σε αυτήν. Η ατμόσφαιρα, η λίμνη, οι δρόμοι, η ηρεμία αλλά και η μελαγχολία που μπορεί να αποπνέει η πόλη ταίριαζαν απόλυτα με τον εσωτερικό κόσμο του ήρωα.Τελικά, νομίζω πως η μεγαλύτερη έμπνευση ήταν μια απλή σκέψη: ότι ακόμη και μέσα στο μεγαλύτερο σκοτάδι, μπορεί να εμφανιστεί ένας άνθρωπος, μια λέξη, ένα γράμμα ή μια στιγμή που θα σου θυμίσει πως η ζωή δεν τελείωσε μαζί με ό,τι έχασες.

Στις σελίδες του βιβλίου ο αναγνώστης συναντά τη φράση: Μην χαθείς σε πράγματα κ ανθρώπους που δεν αξίζουν. Θέλετε να μας πείτε τι θέλετε να τονίσετε μέσα απ’ αυτή τη φράση;

 Η συγκεκριμένη φράση είναι, κατά κάποιον τρόπο, μια υπενθύμιση ότι ο χρόνος και η ενέργειά μας είναι πολύτιμα και δεν θα πρέπει να τα χαρίζουμε σε ανθρώπους ή καταστάσεις που μας στερούν την ηρεμία, την αξία ή τη χαρά μας. Πολλές φορές μένουμε προσκολλημένοι σε ανθρώπους, σχέσεις ή ακόμη και σε στιγμές του παρελθόντος, επειδή φοβόμαστε να τα αφήσουμε πίσω, ακόμη κι όταν γνωρίζουμε πως δεν μας κάνουν καλό. Για μένα, όμως, το «μην χαθείς» δεν σημαίνει απλώς «φύγε». Σημαίνει κυρίως «μην ξεχάσεις τον εαυτό σου». Μην αφήσεις κάτι που τελείωσε ή κάποιον που δεν σε εκτίμησε να καθορίσει το ποιος είσαι και το πώς θα συνεχίσεις τη ζωή σου. Και αυτό συνδέεται πολύ με την ιστορία του Μάρκου. Γιατί κάποιες φορές δεν χρειάζεται να ξεχάσουμε το παρελθόν για να προχωρήσουμε. Χρειάζεται να πάψουμε να ζούμε μέσα σε αυτό. Να κρατήσουμε την αγάπη, τις αναμνήσεις και ό,τι όμορφο μας άφησε, αλλά να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δημιουργήσει καινούργιες στιγμές. Τελικά, ίσως το πιο σημαντικό μήνυμα της φράσης είναι πως δεν πρέπει να χάνουμε τη δική μας ζωή προσπαθώντας να κρατήσουμε πράγματα και ανθρώπους που έχουν ήδη φύγει από αυτήν.

Ποιοι είναι οι συνταξιδιώτες – συνοδοιπόροι που σας βοήθησαν στην ολοκλήρωση του συγκεκριμένου συγγραφικού σας ταξιδιού;

 Η φαντασία μου και οι δικοι μου άνθρωποι, η σύντροφος μου, οι γονείς μου, οι φίλοι μου.

Οι αναγνώστες που επιθυμούν να γνωρίσουν τι κρύβεται ανάμεσα στις σελίδες που μπορούν να αναζητήσουν το βιβλίο σας ώστε να το καταφέρουν έστω κι αναγνωστικά;

 Μπορούνε να το βρούνε σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία της γειτονιάς αλλά και στα μεγαλύτερα όπως Ιανός, Πρωτοπορία μα και φυσικά στη σελίδα του εκδοτικού οίκου Ελκυστής

Ευχαριστούμε πολύ. Να είστε πάντα καλά , το βιβλίο σας να είναι καλοτάξιδο.και να κατακτήσει την πιο αγαπημένη θέση στην καρδιά των αναγνωστών .

Σας ευχαριστώ πολύ για αυτή την όμορφη συζήτηση!